Kapag pinag-uusapan ang wellness leave, ang unang naiisip ng marami ay simpleng pahinga. Ilang araw na malayo sa opisina, sa mga pulong, sa mga takdang gawain, at sa mga mensaheng tila hindi nauubos. May punto naman iyon.
Kung tutuusin, matagal nang nauunawaan ng mga organisasyon ang halaga ng pag-iwas sa problema bago pa ito mangyari. Ang mga sasakyan ay regular na sinusuri. Ang mga makina ay inaalagaan bago pa masira. Ang mga gusali at iba pang pasilidad ay minementina upang maiwasan ang mas malaking suliranin sa hinaharap. Alam natin na mas mura at mas madali ang pag-iwas kaysa pag-aayos kapag may nasira na.
Kung may saysay ang pag-iwas pagdating sa mga sasakyan, kagamitan, at pasilidad, mahirap tutulan ang halaga nito pagdating sa tao. Sa ganitong pananaw, madaling maunawaan ang wellness leave. Hindi kailangang hintayin na maubos ang lakas, bumaba ang kalidad ng trabaho, o lumala ang kalusugan bago bigyan ng pagkakataong magpahinga ang isang tao. Ang layunin ay hindi lamang magbigay ng pahinga kundi makatulong na mapanatili ang kakayahang magtrabaho nang maayos sa paglipas ng panahon.
Ngunit habang iniisip ko ito, napagtanto kong may isa pang pakinabang na hindi gaanong napag-uusapan.
Madalas nating sabihin na walang taong hindi mapapalitan sa isang organisasyon. Isa na itong karaniwang kasabihan sa mga tanggapan at institusyon. Walang sinuman ang mas mahalaga kaysa sa organisasyon. Walang sinuman ang hindi mapapalitan. Ngunit kapag may isang mahalagang tao na pansamantalang mawawala, doon nasusubok kung gaano katotoo ang ating pinaniniwalaan.
Kapag may nag-wellness leave, kahit ilang araw lamang, may mga tanong na kusang lumilitaw. Nakasulat ba nang maayos ang mga pamamaraan? May iba bang marunong gumawa ng mga tungkulin? Naibahagi ba ang kaalaman sa iba? Makakakilos ba ang tanggapan kung wala ang taong karaniwang nilalapitan ng lahat kapag may suliranin o kailangang pagpasiyahan?
Kadalasan, nagpapatuloy naman ang gawain. Nakakahanap ng paraan ang mga kasamahan. Naaasikaso ang mga kailangang gawin. Nahahabol ang anumang naantalang gawain. At iyon mismo ang dahilan kung bakit mahalaga ang ganitong pagkakataon.
Sa maraming paraan, ang wellness leave ay kahalintulad ng isang pagsasanay. Hindi nagsasagawa ng pagsasanay sa paglikas dahil may inaasahang sunog kinabukasan. Ginagawa ito upang malaman kung handa ang mga tao at ang organisasyon kung sakaling magkaroon ng emerhensiya. Sa parehong paraan, ang pansamantalang pagkawala ng isang tao ay maaaring magsiwalat ng mga kahinaan at kalakasan na hindi napapansin sa pang-araw-araw na operasyon.
Dito lumalabas kung saan masyadong nakaasa ang organisasyon sa isang tao. Dito rin nakikita kung saan kinakailangan ang mas maayos na pagsasalin ng tungkulin, pagbabahagi ng kaalaman, at paghahanda para sa pagpapatuloy ng gawain. Sa madaling salita, sinusukat nito ang kakayahan ng organisasyon na magpatuloy at umangkop kahit may pansamantalang pagkawala ng isang mahalagang kasapi.
Kaya marahil hindi sapat na tingnan ang wellness leave bilang benepisyo lamang para sa kawani. Totoong nagbibigay ito ng pagkakataon upang makapagpahinga, makabawi ng lakas, at makapaglaan ng panahon para sa sarili at pamilya. Ngunit nagbibigay rin ito ng pagkakataon sa organisasyon na suriin kung gaano ito katatag at kahanda sa mga sitwasyong hindi inaasahan.
Sa huli, ang tunay na sukatan ng tibay ng isang organisasyon ay hindi kung gaano ito kahusay kapag kumpleto ang lahat ng tao. Ang tunay na sukatan ay kung gaano ito kahusay magpatuloy kapag may pansamantalang nawawala.
Marahil ang ilang araw na pagliban ng isang tao ay hindi lamang panahon para magpahinga. Maaari rin itong maging pagkakataon upang malaman kung gaano katatag ang organisasyong kanyang iiwanan, kahit pansamantala lamang.
Ang opinyon sa artikulong ito ay pawang akin at hindi kumakatawan kaninuman o sa anumang organisasyon.