Sa harap ng mga pagsubok na kinakaharap ng mga mahihirap nating mga kababayan sa mga malalayong lugar, sino pa ba ang mas makakaalam kung ano ang dapat na proyektong unahin para matugunan ang kanilang mga pangangailangan?
Sino pa kundi sila mismo. Dahil nasa mga liblib na pook sila naninirahan, matagal pa bago masuri ng gobyerno kung anong mga programa at proyekto ang dapat ipatupad sa kanilang lugar.
Isang paraan para magawang bigyan sila ng partisipasyon sa mga pagpapatupad ng proyekto ay ang tinatawag na Community-Driven Development (CDD) approach. Napatunayan nang epektibo ang CDD bilang programa laban sa kahirapan ng international institutions tulad ng World Bank.
Sa ilalim ng CDD, ang mga miyembro ng mahihirap na komunidad ay bibigyan ng boses sa pagpaplano, pagbabadyet at maging sa pagpapatupad ng mga development projects sa kanilang lugar.
Sila ang magpapasya kung ano bang proyekto ang mabisa para sila ay unti-unting makatawid sa kahirapan. Maaring simpleng proyekto lamang ito tulad ng street lighting o pagkakaroon ng malinis na tubig. Maari rin itong pagpapatayo ng paaralan, community health center o farm-to-market road.
Ito ang tinutulak ng inyong Kuya Pulong sa Kongreso na maisagawa sa buong gobyerno sa paghahatid ng tulong sa mga mahihirap na komunidad. Nakapaloob ang ating panukala sa House Bill (HB) 500 na nai-file natin kasama sina Benguet Cong. Eric Yap at ACT-CIS party-list Cong. Edvic Yap.
Sa kasalukuyan, ang istratehiyang CDD ay pinapatupad ng Department of Social Welfare and Development (DSWD) sa pamamagitan ng programang Kapit-Bisig Laban sa Kahirapan–Comprehensive and Integrated Delivery of Social Services (KALAHI-CIDSS).
Mahaba lang ang pangalan ng programa pero mabisa at malaki naman ang positibong epekto nito sa mga komunidad na nakinabang nito.
Halimbawa na lamang ay ang pagpapatayo ng mga classroom sa mga lugar na malalapit sa tinitirhan ng ating mga kapatid na lumad sa Kapalong, Davao Del Norte. Itinayo ang mga classroom para mas madali nang makapunta sa eskwela ang mga batang lumad at mahikayat silang magpatuloy na mag-aral.
Isa lamang yan sa marami ng naging success story ng KALAHI-CIDSS. Dahil ang mga naninirahan mismo sa mga komunidad ang tumulong na nagplano at nagpatupad ng proyekto, tiyak na pangangalagaan nila ito. Ayaw nga naman nilang masayang ang kanilang pinaghirapan.
Ang layunin namin sa paghahain ng HB 500 ay maipatupad na ang istratehiyang CDD hindi lamang sa DSWD, kundi sa lahat ng ahensya ng gobyerno na may kinalaman sa paghahatid ng mga community-based projects sa mga mahihirap na lugar sa bansa.
Sa laki ng makukuhang National Tax Allotment ng mga local government unit sa susunod na taon na aabot sa mahigit 827 bilyong piso, tiyak na makakapaglaan sila ng pondo para sa mga CDD projects sa kanilang lugar.
Pangmatagalan ang programang ito kaya pinanukala rin ng inyong Kuya Pulong na magkaroon ng Advisory Council at ng CDD Knowledge and Research Institute na gagawa ng mga pagsusuri at magrerekomenda ng mga polisiya at programa para mas mapabuti pa ang implementasyon ng CDD sa bansa.
Kung maisasabatas ang ating CDD bill at maipatupad ito ng maayos, unti-unting mababago ang paraan ng paglalaan ng pondo para sa mga programa at proyekto ng gobyerno. Mas matutukoy na ng tama kung ano ba ang dapat na ipatayo o ibigay sa mga mahihirap na komunidad, imbes na gawing “one-size-fits-all” ang pagpapatupad ng mga proyekto.