“ANG GULO mong kausap, Dalia Magsalin,” nakaarko ang kilay na sabi ni Caridad sa da­lagang buntis. “Kasasabi mong nakarating ka sa Hong Kong kung saan ka nagkaroon ng masamang ekspiryensiya, bigla mo namang binawi! Ano ba ‘yan?”

“Salamat uli sa dalaw mo, Caridad. I really appreciate it. Ingat.” Pilit pinagagaang ni Dalia ang agam-agam. Sasarilinin na muna ang problema.

Humirit pa si Caridad, bumulong. “Pero napa­kaguwapo pala nu’ng ex mong anak ng congressman, ‘day! Makalaglag-panty sa kakisigan! Mag-reconsider ka kaya...”

“Dusa ang magiging kabayaran, Caridad. Ayaw na naming magdusa.”

Natigilan si Caridad, nais na namang huwag munang umuwi; maki­pagtsismisan uli.

Pero nasulyapan ang nanay ni Dalia na matalim nang nakatingin sa kanila, na para bang sinasabing ‘Wala na ba kayong gagawin sa lugawan ko kundi magdaldalan?’

“B-babay na, ‘day! Para nang sasambulat dito ang 3rd world war!” tarantang bulong ni Caridad, umalis na agad.

Malayo na naman ang lipad ng diwa ni Dalia habang naghuhugas ng mga mangkok. “Bigo ang ating pag-ibig at napakasakit sa puso ko, Brando. Para na akong namamatay sa araw-araw...”

Kino-consider na niya ang ibang options o pagpipilian. “Ano kaya kung sabihin ko sa engkantada na kahit mag-ibigan kami ni Brando ay i-delay muna niya ang sumpa? Kahit for 3 years ay bayaan kami ni Brando na maging maligaya sa piling ng aming baby...”

Sa ikaapat na taon na lang ituloy ng engkantada ang parusa sa kanila. Siguro by that time ay kaya na nila ni Brando na haraping muli ang dusa, dugtong pa ni Dalia sa isipan.

WALA talagang kaalam-alam si Dalia na si Brando ay nagdurusa na -- bilang asong gala.

Gutom na gutom at uhaw na uhaw na ang marungis at payat na aso. Panay na ang tingin sa maruming tubig sa kanal.

Naglalaway na rin sa nabubulok na mga tirang pagkaing nasa basurahan. Bale ba ay pagod na pagod na rin si Brando sa kalalakad.

Panay pa rin ang kanyang amoy sa bagay-bagay sa daan-damo, halaman, poste, lupang basa. Maging ang tuyong dumi ng ibang aso ay kanyang inaamoy at wala siyang magawa; iyon ang kakayahan ng isang ordinaryong aso.

Napaigtad siya nang maramdamang may umaa­moy na lalaking aso sa kanyang puwitan. Hinarap niya ito at inu­ngulan -- kakagatin kapag nagpa­tuloy sa masagwang gawi. “Grrrowwl.”

Kaso ay mabangis pala ang asong lalake -- sinakmal agad si Brando!

Ang asong dating tao ay sumisigaw sa sindak, pero sa isip lamang. “Aaah!

Saklolo! May asong uloool!” (ITUTULOY)