Mukhang wala na yata talaga sa ayos itong ating Pangulo.
Sino ba naman kasing matutuwa kung wala sa tiyempo at wisyo ang kanyang mga proposals.

Gaya na lang ng plano niyang taasan ang sahod mula sa Pangulo, bise-presidente, mga senador at kongresista. Buti sana kung kakarampot din ang dagdag-suweldo para sa sinasabi nating mga public servant, pero kung doble, aba’y malaking insulto’t kalokohan na nga iyan sa publiko.

Lumalabas na makasarili ang gobyerno dahil imbes na unahing itaas ang sahod ng mga manggagawa sa pribadong sektor ng lipunan, mas binigyang-importansya pa nga­yon ang mga halal na opisyal na mayayaman na nga’y plano pa nilang payamanin.

Hindi kaya nila naiisip na mas lalong magwawala sa galit ang mga pribadong manggagawa sa planong ito?

Kung tutuusin, imbes na silang mga pabandying-bandying ang umentuhan ay bakit ‘di na lamang ang ibang empleyado ng gobyerno ang mas bigyan nila ng prayoridad gaya ng mga teachers, sundalo, health workers, barangay tanod at iba pa na ‘di hamak na mas ‘nagsusunog ng kilay’.

Kung talagang concern sa taumbayan ang ating Pangulo at sinserong paangatin ang kabuhayan ng mga Pilipino, unahin muna niya ang mga pobreng obrero dahil mas kailangan nila at mas karapat-dapat silang makatikim ng wage increase.

Imbes na unahin ang sarili, ang mga kapritso at pagiging self-serving, tingin nami’y mas karapat-dapat na aksyunan ang matagal nang hinihirit na umento ng may 1.2 milyong rank and file government workers.