ANO ba naman ‘yan Kuya, halos hindi pa sumi­sikat ang isang Leo San Miguel, heto at na-dethrone na kaagad siya ng isang Janina San Miguel na nagwagi bilang Bb. Pilipinas-World.

Maaaring ang nagplano ng career move ni Janina ay siya ring nagplano ng comeback move ng isang Mo Twister na dati na naging DJ Mo (o DJ n’yong lahat now) na ginawa at sinadyang maging controversial ang radio program niya with his 40 forbidden questions kaya ngayon ay oku­pado sa dalawang TV show si DJ Mo sa dalawang network.

Dahil sa diumano ay “kapalpakan” ni Janina sa pagsagot sa ibinatong tanong sa kanya, siya ngayon ang butt of jokes, sari-saring text messages ang kumalat, pati sa inter­net ay paulit-ulit ang ginawang katatawanang sagot ni Janina, nire-replay sa ilang TV news shows ang naging sagot niya and the gall to even laugh at herself -- or mistake as most put it.

So now, Janina San Miguel is the most popu­lar Bb. Pilipinas winner this year. Napag-uusapan ba ang Bb. Pilipinas-Universe or Bb. Pilipinas- International?

Ako nga, I hardly remember their names nor fa­ces. Pero si Janina, frontpage ang litrato niya kundi tatlo, eh apat na iba’t ibang anggulo kung ilabas. At inihahalintulad pa siya sa Miss International winner Melanie Marquez noon with her “my long legged”.

Sayang, sana sa Miss International isasabak si Janina at sure winner na rin sana. Kaso sa Miss World siya natoka. Malay rin natin baka first time mag-uuwi ang Pilipinas ng Miss World crown, noh! Who knows, baka ang ridicule na inaabot ni Janina ngayon might turn into gold at maging winner siya! Karaniwan namang nangyayari ang ganyan, eh.

But having personally witnessed how a Miss World is chosen in South Africa then with Ruffa Gu­tierrez, hindi kailanman mapapasaatin ang korona ng mga Europeans. Doon lang kasi sa paligid nila umiikot ang karamihan ng mga winners sa Miss World.

Pero dapat bang pintasan at gawing katatawanan ang naging sagot o paraan ng naging pagsagot ni Janina San Miguel sa tanong sa kanya? And despite that, pati mga judges ay idinamay sa “kapalpakang” nangyari raw at pinapanalo pa si Janina? At kinukuwestyon pa nila kung bakit 10% lang ang para sa question and answer at mas pinaboran ang physical looks?

Well, para sa mga kapwa natin Pinoys na mahilig manlait kahit wala sa lugar, ano ba ang pageant na sinalihan ni Janina San Miguel? Hindi ba beauty pa­geant lang? Puwes, byuti siya over the rest, eh bakit nga hindi siya mananalo? Ang sinalihan ba ni Janina ay beauty and ....brains pageant?

Pagtatawanan ko at lalaitin sa kaliit-liitang buto niya ang Janina San Miguel na ito kung ang tanong sa kanya ay pure Tagalog at sinagot niya ng English na mali-mali, o sumagot siya ng purong Tagalog na mali-mali at bubulul-bulol siya, murdering our very own language. At bakit pagtatawanan siya sa ma­ling English niya and sentence construction? English-speaking country ba tayo? Kasala­nan ‘yan in a way ng Dept. of Edu­cation na paiba-iba ang medium of instruction na gamit sa mga schools -- ngayon Tagalog, bukas English naman, palit uli ng Tagalog, balik na uli sa English hay naku, maski ako malolokis ang brains ko, noh!

Kailangan bang eksperto sa English at scho­lar ang isang sasali sa beauty pa­geant? Tayo lang ang bansang hindi kailangan ang interpreter sa mga ganyang beauty contest. Diretso bang mag-English ang mga ibang kandidata na mula sa Japan, China, Peru, Vene­zuela, at iba pang Latin countries? Papaano ‘yung ibang countries where English is not taught?

Nung nasa South Africa kami ni Ruffa, gusto kong gumawa ng gimik. Sabi ko kay Ruffa, gawin akong interpreter niya, kunwari hindi siya gaanong marunong ng English para tawagin ako at makita naman sa buong mundo at mapanood ng milyun-milyong televie­wers. Aba ang lokah, nakalimutan yata ang pinagkasunduan namin o natakot maagawan namin ng eksena, sinolo niya ang pagiging Second Princess lang. Kung tinawag siguro niya ako para mag-inter­pret for her baka nanalo siya bilang Miss World sa kauna-una­hang pagkakataon! Joke!

Well, ang hinangaan ko sa Janina San Miguel na ‘yan matapos kong mapakinggan ng several times ang pinagtatawanang piyesa niya of the century (madaling magiging platinum ‘yan oras na isalin sa DVD -- magiging mabili. Attention pirates! Para naman may kopya ako, noh!) ay ang pagiging totoo niya sa sinabi niyang confidence niya. “I am confident,” and she stood by that confidence, hindi ba despite her stammering, nandoon pa rin ang confidence niya sa sarili niya to the point of even laughing at herself? That is all that is needed in any contest -- confidence.

After having witnessed personally how they chose a Miss World in Sun City, South Africa -- twice the Miss Universe in Las Vegas with the winner having gone to a tour with us and fashion shows and being guests of the late Gianni Ver­sace in London -- I personally think too that Janina San Miguel is starting on the right footage. Year in and year out palagi ta­yong umaasa na iuuwi ng kandidata natin ang koronang nakaputong sa ulo ng Bb. Pili­pinas natin. Pero tuwina, hope springs eternal lang pala at palaging better luck next year! Malay naman natin this time nauna na kasi ang panlilibak sa kandi­data natin, eh papuri naman ang abu­tin niya later this year come October, debah naman?

Nangyari na kasi ‘yan kay Ruffa Gutierrez na bago kami umalis patungong Sun City, South Africa, she was accused of being a Bruneiyuki at madalas daw sa palas­yo ng Sultan Bolkiah. Des­pite the “scandal”, hindi pinalitan ng Stella Marquez congregation ang pagiging kinatawan ni Ruffa sa Miss World, hindi nagtagum­pay ang move to replace her at pali­tan ng isang paborito ng isang opisyal. So anong inuwi ni Ruffa pagkatapos? Well, ang pagkokorona ni Ruffa sa iba’t ibang crowned beauties from Greece to Milan to Rome, Johannes­burg, Paris and London! And eventually become a Mrs. Turkey, Istanbul years after!

So kayo riyan, itikum-tikom na ang mga ‘di kagandahang mga bibig, huh! Buti sana kung may pouting lips kayo tulad ni Ruffa!

***

Matapos kong mapagtapos ng college course nila ang mga pamangkin ko (pito ba sila o walo?), mga ibang bata na pinag-aral din na ‘di ko naman kamag-anak (and would you believe may pari pala akong napagtapos sa seminaryo? No kidding?), first time na ang isang bata na isinilang sa poder ko at inam­pon na ang buong pamilya, eh tratuhin akong lolo na akala mo, eh sa pu­werta ko nangga­ling dahil sa pagi­ging malambing at ma­a­lalahanin sapul magkaisip siya at 2 years old.

Such care and concern, eh naka­pagtataka sa isang batang katulad ni John-John, truly Sto. Niño’s gift to me. Ibinigay ni John-John ang pagmamahal na ‘di ko natikman sa mga kapatid ko at pamangkin o tunay na apo. Imagine at 7 years old he could recall and tell me stories about when he was but one, two, three years old as if may isip na siya that age.

Kaya madalas nga akong magtaka sa batang ito kung bata nga ba talaga ito o isang 20-year old na?

Genius nga kung tawagin ko si John-John. Not he’s no real genius.

Kumbaga, mas matalino siya kesa sa akin sa paggamit ng PSP o ng DS at computer as if he was born with it. Napipindot niya ang se­veral knobs at the same time para patayin ang mga kalaban niya sa games. Kaya nga halos araw-araw siyang bumibili ng new games and collection niya ng Pokemon now considered a treasure sa dami, huh! At kahit na one year pang nag-medication si John-John, nakahabol pa rin siya sa top 8, gayung one year siyang tumigil sa pag-aaral niya. The boy is indeed a miracle.

Araw-araw, he springs a surprise, palaging may bago. Paggising niya ay katok kaagad siya sa kuwarto ko to say “Good Morning Lolo” at ilang minuto ‘yang naka-embrace sa akin, bubulong ng “Miss kita ‘Lo” gayung nagkita naman kami bago siya matulog. Bago ‘yan papasok sa school magsasabi: “‘Lo paalam ako ligo na po ako tapos breakfast na ako tapos school na po ako”. And before he leaves for school: “‘Lo, paalam na po ako school na ako. Penge baon ko po.”

So I don’t mind having spent for his hospitalization and medication since the time he was born (na na­ging malaking pagsubok sa akin if I will pull through and thanks God I did more than that!) -- I was freed from freedom from want! Kaya nga inggit na inggit sa akin ang e-mailer naming si Kingkong Godzilla kasi daw unggoy lang siya, kung naging totoong tao raw siya eh baka inampon ko na rin siya!

Nung isulat namin dito si John-John nung birthday niya, ilang e-mailers namin ang napaiyak daw, may mga texters na touched na touched daw, especially those who lost their young boys early in life. I am sure, mas marami ang luluha this time ‘pag nalaman nilang ang wish ni John-John kay Sto. Niño everytime he prays tuwing bababa siya ng hagdan sa may altar namin ay ito: “Jesus give Lolo long life, 150 ha”. A few days later tumawad pa. “Jesus, long life for Lolo 170 ha”.

When I told him sino pa ang aakay sa aming dalawa given that impossible age kung pati siya eh 100 years old na rin?

“Oh sige ‘Lo, tawad na”, aniya, at muli siyang huma­wak sa kamay ng Sto. Niño, “Jesus, 172 na lang ha”. Ay, may tawad bang ganoon, nagpadagdag ka pa? Napadila ang apo ko thinking kung tumawad nga ba siya o nagpadagdag pa? Tapos yayakap na lang ng mahigpit sa akin at mangiyak-ngiyak ng, “‘Di naman yata matutupad ‘yun ‘Lo”. And to comfort him I would say, “Oh sige, pa­yag na ako maski na 150 John-John!”, and he would jump with joy as if tumama na sa 200 million lotto of today huh! And the next question ng apo ko:

“’Lo, punta na ba tayo sa Disneyland Hong Kong?” ‘Yun na! Happy graduation John-John and sana many more ha even if I am no longer around my dear apo. Amen.