Muli na namang napatunayan kahapon sa hearing ng Kamara hinggil sa drug case ng Alabang drug suspects, na hindi mababaluktot ang katotohanan.

Kung napanood ninyo ang kabuuan ng pagdinig bago ito isinara para sa isang executive session (closed-door hearing), mapapagsino ninyo ang nagsasabi ng totoo.

Hindi tayo umaasa na mayroong aamin na tumanggap ng P50 milyong suhol o kahit baryang suhol lang. Hindi pa ipinapanganak ang ganito katangang tao.

Isa pa, nang tanggapin nila ang milyones na suhol - kung totoo man ito - ay kasama na nilang ibinenta ang buo nilang pagkatao. Kaya magkabuhul-buhol man sila sa pagsisinungaling, ilang panunumpa man ang ipagawa sa kanila, paninindigan nila na sila’y inosente. Ganyan ang kapangyarihan ng pera, lalo’t milyones.

Ang matindi nito, paano nga ba mapapatunayan ang suhulan para raw sa pagdismis sa kaso na hinawakan ng Department of Justice (DOJ)? E, mismong ang mga suspek at pamilya nila ay tigas ng pagtanggi. At inaasahan ‘yan.

Ang klaro lang ngayon ay ibinasura na nga ng DOJ ang kaso at meron na silang release order para sa tatlong suspek na pawang taga-Alabang. Pero hindi nga puwedeng maging kongklusyon ‘yun na nagkaroon nga ng suhulan. Dapat ay may ebidensya talaga na may nag-abutan ng pera.

Kung titingnan natin ang mga reaksyon kahapon sa internet, sa mga blog sites at sa interaction sites ng iba’t ibang news websites, marami ang bumilib kay Marine Maj. Ferdinand Marcelino. Kahit daw sa pagsasalita lang ay makikita na kung sino ang nagsasabi ng totoo. Ang pamunuan ng Philippine Marines ay nasa likod din ng integridad at paninindigan ng kanilang kabaro.

Posible ‘yan. Pero hindi ganyan gumagana ang legal system. Kailangan ay may pruweba at solidong ebidensya para mapatunayan ang isang akusasyon.

Gayunpaman, hindi man mailutang ang ebidensya sa usaping ito, naniniwala kami na kailanman ay hindi mababaluktot ang katotohanan.

Hindi man sa oras na ito, sa mga susunod na pagkakataon.